Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/412

From Wikisource
This page has been proofread.
   Quand lou cassaire de la coumbo
   De-long d’un riéu vèi de couloumbo
Que bevon, innoucènto, e que s’aliscon, lèu
   Qu’entre-mitan li bouissounaio
   Emé soun armo vèn en aio ;
   E sèmpre aquelo qu’engranaio
Es la plus bello : ansin faguè lou dur soulèu.

   La malurouso èro esternido
   Sus lou sablas, estavanido.
D’asard, aqui de-long, passè ’n vòu d’arabi ;
   E’n la vesènt que rangoulavo,
   E soun blanc pitre que gounflavo,
   E dóu rebat que la brulavo
Pas un brout de mourven que vèngue la curbi,

   Pietousamen li mouissaleto
   Fasien viéuloun de sis aleto,
E zounzounavon : Lèu ! poulido, lèvo-te !
   Lèvo-te lèu ! qu’es trop malino
   La caud de la palun salino !
   E ie pougnien sa tèsto clino.
E la mar, entreinen, de si fin degoutet,

   Contro li flamo de sa caro
   Bandissié l’eigagnolo amaro.
Mirèio se levè. Doulènto, e gingoulant :
   Ai ! de ma tèsto ! plan-planeto
   Se tirassè la chatouneto ;
   E, d’enganeto en enganeto,
I Santo de la mar vengué balin-balan.