Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/18

From Wikisource
This page has been proofread.
   Tu, Segnour Diéu de ma patrio,
   Que nasquères dins la pastriho,
Enfioco mi paraulo e dono-me d’alen !
   Lou sabes : entre la verduro,
   Au soulèu em’i bagnaduro,
   Quand li figo se fan maduro,
Vèn l’ome aloubati desfrucha l’aubre en plen.

   Mais sus l’aubre qu’éu espalanco,
   Tu toujour quihes quauco branco
Ounte l’ome abrama noun posque aussa la man,
   Bello jitello proumierenco,
   E redoulènto, e vierginenco,
   Bello frucho madalenenco
Ounte l’aucèu de l’èr se vèn leva la fam.

   Iéu la vese, aquelo branqueto,
   E sa frescour me fai lingueto !
Iéu vese, i ventoulet, boulega dins lou cèu
   Sa ramo e sa frucho inmourtalo…
   Bèu Diéu, Diéu ami, sus lis alo
   De nosto lengo prouvençalo,
Fai que posque avera la branco dis aucèu !

   De-long dóu Rose, entre li pibo
   E li sauseto de la ribo,
En un paure oustaloun pèr l’aigo rousiga
   Un panieraire demouravo,
   Qu’emé soun drole pièi passavo
   De mas en mas, e pedassavo
Li canestello routo e li panié trauca