Jump to content

Page:Mistral - Mireille-Mirèio (1861).djvu/126

From Wikisource
This page has been proofread.
   — De que vous acusas, moun fraire ?
   Diguè lou capelan. — Pecaire !
Respoundeguè lou vièi, iéu m’acuse qu’un cop,
   Dins moun troupèu, un galapastre
   (Qu’es un aucèu ami di pastre)
   Voulastrejavo… Pèr malastre
Tuère em’un caiau lou paure guigno-co !

   — Se noun lou fai à bèl esprèssi,
   Aquel ome dèu èstre nèsci !
Pensè l’ermito… E lèu roumpènt la counfessioun :
   Anas penja su ’quelo barro,
   Ie fai en estudiant sa caro,
   Voste mantèu, que iéu vau aro,
Moun fraire, vous douna la santo assoulucioun.

   Aquelo barro que lou prèire,
   Pèr lou prouva, ie fasié vèire,
Èro un rai de soulèu que toumbavo en galis
   Dins la capello. — De sa jargo
   Lou bon vièi pastre se descargo,
   E, creserèu, en l’èr la largo…
E la jargo tenguè, pendoulado au rai lisc !

   — Ome de Diéu ! cridè l’ermito…
   E tout-d’un-tèms se precepito
I geinoun dóu sant pastre, en plourant soun sadou :
   — Iéu, se pòu-ti que vous assòugue ?
   Ah ! de mis iue que l’aigo plòugue,
   E sus iéu vosto man se mòugue,
Que vous sias un santas, e iéu un pecadou !